[SF]คุณหนูแจจุง ...End
posted on 25 Jul 2008 13:58 by rodemec3ในร้านเหล้าระดับกลาง
“นี่จำได้มั๊ย ปาร์คยูชอน ลูกชายคนที่ 3 บ้านผู้ดีตกยากที่ถูกตัดญาติ”
“อ๋อ หนุ่มเสเพลนั่น”
“เห็นว่าได้ไปเป็นคุณชายบ้านนั้นแล้วนะ”
“พอเจ้าบ้านตายก็ออกลายทันที” คำพูดทั้งหลายอยู่ในรัศมีที่ยุนโฮสามารถได้ยินได้อย่างง่ายดาย ทำให้เขาฉุกคิด
คุณชายใหญ่เสียแล้วเหรอ
“ก็เห็นว่า ใช้หนี้สินที่เกิดจากการพนันหมดก็ติดปีกบิน เขาว่าบ้านนั้นน่ะรวยมากเชียวนะ”
“คนรับใช้เก่าไล่ออกหมด แล้วใช้เงินจ้างคนใหม่ จัดเลี้ยงดื่มกินมือเติบไปเลย น่าอิจฉาจัง”
“นั่นสิ เสวยสุขไปเลย”
“แต่ก็นะ เขาลือกัยว่าผสมยากร่อนหัวใจให้เจ้าบ้านกินทีละนิดล่ะ”
ประโยคนั้นทำให้ยุนโฮตาเบิกโพลง เหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าทั้งที่อากาศก็ไม่ได้ร้อน
“ต๊าย น่ากลัว แต่ถ้าเป็นยูชอนล่ะก็ ทำได้อยู่แล้ว” ยุนโฮร้อนใจอดรนทนไม่ไหวจึงเดินเข้าไปในวงสนทนานั้นทันที
“เรื่องนั้น ช่วยเล่าให้ละเอียดได้มั๊ย”
ฟ้ามืดครึ้ม ฝนลงเม็ด
ยุนโฮเดินมาถึงที่ที่เขาจากมาเพียงไม่กี่เดือน
‘อะไรกันนี่ แค่ไม่กี่เดือนกลายเป็นที่รกร้างไปเลย’
สิ่งตรงหน้าทำให้ยุนโฮรู้ว่าที่นี่ไม่ได้รับการดูแลเท่าที่ควร
มันเกิดอะไรขึ้น?
คนอื่นหายไปไหนหมด? ขณะเดียวฝนเริ่มลงเม็ดหนาขึ้น
ครืนนนน
“แผ่นดินไหว”
“เพราะฝกตกมาหลายวันเลยทำให้ดินเคลื่อนล่ะมั้ง” ยุนโฮสาวเท้ายาวจนกลายเป็นวิ่งเมื่อนึกถึงใครบางคน
“คุณแจจุง ขอให้ปลอดภัย” คำบอกเล่าของผู้หญิงในคลับทำให้ยุนโฮเป็นห่วงแจจุงจับใจ
“ฉันเคยนอนกับยูชอน โดนยาซะเละ โดนเชือกผูกด้วย ได้ยินมาว่าหมอนี่นอนกับผู้ชายด้วยนะ ระวังด้วยล่ะหมอนั่นมันชอบทำร้ายคู่นอน”
“โธ่เอ้ย คุณแจจุง” ยุนโฮเดินอ้อมไปทางหลังบ้านซึ่งตอนนี้รกร้างไปด้วยไม้เลื้อย
ทางเข้าทางนี้เขาเคยเล่นกับแจจุงตอนเด็กๆเป็นประจำ
“จะดีเหรอยูชอนทิ้งแจจุงเอาไว้น่ะ” เสียงหวาน มีจริตออดอ้อน
“ตุ๊กตาซื่อบื้อ เบื่อแล้วล่ะ”
“ร้ายกาจที่สุด” เสียงหัวเราะคิกคักดังอยู่ไม่ไกล ในห้องที่ประตูปิดไม่สนิท
“อีกอย่าง ฉันก็หมดธุระแล้วด้วย ถ้าไม่มีประโยชน์ใครจะเอาเด็กไม่เต็มแบบนั้น ต่อดีกว่านะจุนซู”
ยุนโฮเห็นทุกอิริยาบทของทั้งคู่ที่คลอเคลียกันไม่ห่าง
ยุนโฮถอยห่างออกมาจากตรงนั้น แล้วพยายามเดินหาคุณหนูของเขา
“คุณแจจุง คุณอยู่ไหน แต่แล้วสายตาทั้งคู่ของยุนโฮก็ต้องสะดุดกับภาพตรงหน้า
แจจุงในสภาพกึ่งเปลือยถูกมัดด้วยเชือกป่านติดกับเสาใกล้บันได แจจุงดูอ่อนแรง
ดวงตาเลื่อยลอยไร้สติ น้ำตาไหลตลอดเวลา หน้าซีดเผือด
“แจจุงโง่ ไม่เข้าใจ”
“โธ่ นี่มันอะไรกัน” ยุนโฮใจเสีย แจจุงเสียใจ
ยุนโฮหยิบมีดที่พกมาด้วยตัดเชือกจนขาด พยายามเขย่าตัวเรียกให้สติแจจุงกลับมา
“คุณแจจุง คุณแจจุง”
“ยุนโฮ ยุนโฮเหรอ” แจจุงค่อยๆได้สติหลังจากจ้องมองร่างตรงหน้าอยู่พักหนึ่ง ความคิดค่อยๆถูกปรับอย่างเป็นระเบียบ
“ยุนโฮ ยุนโฮ ยุนโฮ ยุนโฮ”
แจจุงเค้นเสียงเรียกยุนโฮซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อแน่ใจว่าคนตรงหน้าคือยุนโฮ และกำลังกอดเขาอยู่
“แจจุงไม่อยากอยู่แล้ว ไปกับยุนโฮได้มั๊ย” ยุนโฮจับดูข้อมือบางมีรอยเชือกรัดจนระบม
“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไรแล้ว”
‘ขอโทษครับที่ผมไม่ได้ใส่ใจ’ พาตัวคุณแจจุงหนีไปซะเลย
“คุณแจจุงวิ่งไหวมั๊ย”
“ไปด้วยกันได้เหรอ” ยุนโฮยื่นมือออกไปด้านหน้า ฉุดมือของแจจุงให้วิ่งตาม
“ไปกันเถอะครับ” แจจุงมองอย่างงงๆชั่วครู่ก็ตอบรับทันที
“เร็วเข้า ที่ด้านหลังบ้านส่ออาการแปลกๆ”
ใช่แล้ว ชนชั้นอะไรกัน ก็คนเหมือนกัน
ผู้ที่เหมาะกับแจจุงที่สมองช้าไปบ้าง มีเพียงยุนโฮเท่านั้น
ทั้งคู่ออกมานอกตัวบ้านได้สำเร็จ ฝนยังคงตกหนักอย่างต่อเนื่อง
ครืน แจจุงตกใจผวาตัวเข้ากอดยุนโฮแน่น
“เสียงอะไรน่ะยูชอน” จุนซูที่อยู่บนเตียงอุ่นกับยูชอนเงยหน้าขึ้นถาม
เวลาเพียงชั่วพริบตาคฤหาสน์ทั้งหลังถูกดึงลงไปที่ก้นเหวลึก ภูเขาถล่ม
ภาพนั้นอยู่ในสายตาของแจจุงกับยุนโฮตลอดเวลา
ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ ยุนโฮยืนมองสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
“ราบเรียบไม่เหลืออะไรเลย” ยุนโฮทอดสายตามองไปตรงจุดที่เคยมีคฤหาสน์หลังใหญ่
“แต่ตรงที่เป็นบ้านของยุนโฮยังอยู่นะ แล้วก็มีแจจุงด้วย” ร่างเล็กโผเข้ากอดเต็มแรง
“นั่นสิ” ยุนโฮลูบผมเบาๆอย่างเอ็นดู
แจจุงก็คือแจจุง ยุนโฮก็คือยุนโฮ คนเหมือนกัน
และในคืนหนึ่ง
“เอ้า นี่” แจจุงยื่นมือที่ยังมีรอยช้ำให้ยุนโฮอย่างเต็มใจ ยุนโฮไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร
“ไม่มัดเหรอ ทุกคนเขาทำกันนะ”
วูบหนึ่งเล็กๆที่ยุนโฮรู้สึกเหนื่อยใจ
“เจ้ายูชอน” ยุนโฮกัดฟันกรอด
“เรื่องนั้นลืมมันไปซะให้หมดเถอะนะ”
“เชื่อผมนะ” ยุนโฮกระซิบเบาๆแล้วกดแจจุงให้นอนราบไปกับที่นอน
ดวงตาประสานอย่างลึกซึ้ง ลูบผมนิ่มอย่างทะนุถนอม แล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามกลไกของธรรมชาติ
“ยุนโฮ” ยุนโฮจูบที่ปากเรื่อยมาจนถึงข้อมือที่มีรอยช้ำ รสจูบนุ่มนวลที่แจจุงเพิ่งเคยได้รับเป็นครั้งแรก
“จูบอีก ยุนโฮจูบอีก จูบมากๆเลย” สองมือประสาน ลมหายใจหนักหน่วง
“อ๊ะ อา... อา.................” มือของแจจุงดึงรั้งรอบคอบยุนโฮ ระบายความอัดอั้น
ยุนโฮมีกลิ่นของดวงอาทิตย์ ชอบมากเลย
“อ๊ะ นั่นเพดานโหว่ หินหล่นใส่มั้ง สงสัยพรุ่งนี้ต้องซ่อมซะแล้ว ไม่งั้นฝนจะรั่ว” ยุนโฮชี้มือไปที่เพดาน
แจจุงที่นอนอยู่แนบอกผุดตัวลุกขึ้นนั่ง
“ปล่อยไว้แบบนี้แหละ จะได้นอนมองดูดาวไง มันซึ้งมากเลย”
ยุนโฮดึงแจจุงเข้าไปจูบหน้าผากอย่างแผ่วเบา.
.
.
จบ
ขอบคุณทุกความเห็นคับ คุณคือแรงบันดาลใจที่สำคัญ ขอบคุณคับ
ยังไงก็ช่วยติดตามผลงานกันต่อไปเรื่อยๆนะคับ