Anything
posted on 10 May 2008 22:51 by rodemec3
เคยไหม ที่รู้สึกว่า
...ทำไมคนอ่านน้อยจัง....
...ทำไมคอมเม้นไม่ขึ้นเลย....
....เราสู้คนอื่นไม่ได้ตรงไหนเนี่ย....
...ทำไมถึงแต่งไม่ออกนะ....
....ทำไมมันแต่งยากอย่างนี้นะ....
....เราท้อแล้วล่ะ อยากเลิกแต่งจัง....
คุณเคยรู้จักหนังสือที่ชื่อ ชุดประดาน้ำและผีเสื้อ ไหมคะ
บางคนอาจจะเคยได้ยิน หรือเคยอ่านเรื่องนี้แล้ว ก็ต้องขออภัยด้วย แต่อยากให้คนที่ไม่รู้จัก หรือคนที่กำลังท้อแท้ได้อ่านเกี่ยวกับประวัติของผู้แต่งคนนี้
ฌ็อง-โดมินิก โบบี้ เป็นอดีตบรรณาธิการนิตยสาร Elle เมื่ออายุได้ 42 ปีเขากลายเป็นอัมพาตทั้งตัว มีตาซ้ายเพียงข้างเดียวที่เคลื่อนไหวได้ และขยับศรีษะได้เล็กน้อย แต่สมองเขายังทำงานได้ปรกติ และมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน อาการอัมพาตทั้งตัวทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกดทับและติดอยู่ในชุดประดาน้ำ แต่ความนึกคิดของเขายังโบยบินเหมือนผีเสื้อ
และนั่นทำให้เขาอยากเขียนหนังสือ
โบบี้เขียนหนังสือด้วยการเลิกเปลือกตา โกล๊ด มองดิบิล บรรณาธิการ ผู้ช่วยการเขียนหนังสือของโบบี้จะขานตัวหนังสือให้เขาฟัง เมื่อได้ตัวที่ต้องการโบบี้จะเลิกเปลือกตาขึ้น ทั้งบรรณาธิการและนักเขียนจะทำการผสมคำไปอย่างนี้ทีละตัว --- จนได้หนึ่งคำ--- จนได้หนึ่งประโยค- - - จนได้หนึ่งย่อหน้า --- จนได้หนึ่งหน้า---จนได้หนึ่งบท--- จนกลายเป็นหนังสือหนึ่งเล่ม
ตัวหนังสือของโบบี้ไม่ได้หดหู่ ไม่ได้ฟูมฟาย มันทำให้คนอ่านตระหนักรู้ความสำคัญของการมีชีวิต ทำให้เรารักความสำเริงสำราญของการมีชีวิตอยู่ ทำให้เราหันมาสำรวจตัวเอง ว่าเราควรมี "งานแห่งชีวิต" ทิ้งไว้แก่โลกบ้าง และที่สำคัญทำให้เราค้นพบว่าข้อจำกัดอันยิ่งใหญ่ของการมีชีวิตอยู่คือความตายนี่เอง
หลังจากหนังสือเล่มนี้วางขายในประเทศฝรั่งเศสได้ 3 วัน โบบี้ก็เสียชีวิตลง
โบบี้ ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักและใฝ่ฝัน เขาใช้เวลาที่เหลือของชีวิต ใช้ความพยายามอย่างถึงที่สุดในเรียงร้อยความคิดของเขาออกมาเป็นตัวหนังสือ
แล้วทุกท่านละคะ พวกเราที่มีสองมือ มีหนึ่งสมอง มีเครื่องอำนวยความสะดวกมากกว่า รวมทั้งมีโอกาสมากกว่า พยายามได้ถึงครึ่งหนึ่งของเขาแล้วหรือยัง?
หากท่านก็เป็นผู้หนึ่งที่รักในเส้นทางสายนี้ รักในตัวหนังสือ ตัวละครของเราซึ่งเล่าผ่านเรื่องราวที่กลั่นกรองออกมาจากคิดของตนเอง
หากท่านได้ทุ่มเท พยายาม ฝึกฝน และหาประสบการณ์
หากไม่ล้มเลิกไปเสียก่อน....
สักวันหนึ่งข้างหน้า จะต้องเป็นวันของท่านแน่นอน
...ทำไมคนอ่านน้อยจัง....
...ทำไมคอมเม้นไม่ขึ้นเลย....
....เราสู้คนอื่นไม่ได้ตรงไหนเนี่ย....
...ทำไมถึงแต่งไม่ออกนะ....
....ทำไมมันแต่งยากอย่างนี้นะ....
....เราท้อแล้วล่ะ อยากเลิกแต่งจัง....
คุณเคยรู้จักหนังสือที่ชื่อ ชุดประดาน้ำและผีเสื้อ ไหมคะ
บางคนอาจจะเคยได้ยิน หรือเคยอ่านเรื่องนี้แล้ว ก็ต้องขออภัยด้วย แต่อยากให้คนที่ไม่รู้จัก หรือคนที่กำลังท้อแท้ได้อ่านเกี่ยวกับประวัติของผู้แต่งคนนี้
ฌ็อง-โดมินิก โบบี้ เป็นอดีตบรรณาธิการนิตยสาร Elle เมื่ออายุได้ 42 ปีเขากลายเป็นอัมพาตทั้งตัว มีตาซ้ายเพียงข้างเดียวที่เคลื่อนไหวได้ และขยับศรีษะได้เล็กน้อย แต่สมองเขายังทำงานได้ปรกติ และมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน อาการอัมพาตทั้งตัวทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกดทับและติดอยู่ในชุดประดาน้ำ แต่ความนึกคิดของเขายังโบยบินเหมือนผีเสื้อ
และนั่นทำให้เขาอยากเขียนหนังสือ
โบบี้เขียนหนังสือด้วยการเลิกเปลือกตา โกล๊ด มองดิบิล บรรณาธิการ ผู้ช่วยการเขียนหนังสือของโบบี้จะขานตัวหนังสือให้เขาฟัง เมื่อได้ตัวที่ต้องการโบบี้จะเลิกเปลือกตาขึ้น ทั้งบรรณาธิการและนักเขียนจะทำการผสมคำไปอย่างนี้ทีละตัว --- จนได้หนึ่งคำ--- จนได้หนึ่งประโยค- - - จนได้หนึ่งย่อหน้า --- จนได้หนึ่งหน้า---จนได้หนึ่งบท--- จนกลายเป็นหนังสือหนึ่งเล่ม
ตัวหนังสือของโบบี้ไม่ได้หดหู่ ไม่ได้ฟูมฟาย มันทำให้คนอ่านตระหนักรู้ความสำคัญของการมีชีวิต ทำให้เรารักความสำเริงสำราญของการมีชีวิตอยู่ ทำให้เราหันมาสำรวจตัวเอง ว่าเราควรมี "งานแห่งชีวิต" ทิ้งไว้แก่โลกบ้าง และที่สำคัญทำให้เราค้นพบว่าข้อจำกัดอันยิ่งใหญ่ของการมีชีวิตอยู่คือความตายนี่เอง
หลังจากหนังสือเล่มนี้วางขายในประเทศฝรั่งเศสได้ 3 วัน โบบี้ก็เสียชีวิตลง
โบบี้ ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักและใฝ่ฝัน เขาใช้เวลาที่เหลือของชีวิต ใช้ความพยายามอย่างถึงที่สุดในเรียงร้อยความคิดของเขาออกมาเป็นตัวหนังสือ
แล้วทุกท่านละคะ พวกเราที่มีสองมือ มีหนึ่งสมอง มีเครื่องอำนวยความสะดวกมากกว่า รวมทั้งมีโอกาสมากกว่า พยายามได้ถึงครึ่งหนึ่งของเขาแล้วหรือยัง?
หากท่านก็เป็นผู้หนึ่งที่รักในเส้นทางสายนี้ รักในตัวหนังสือ ตัวละครของเราซึ่งเล่าผ่านเรื่องราวที่กลั่นกรองออกมาจากคิดของตนเอง
หากท่านได้ทุ่มเท พยายาม ฝึกฝน และหาประสบการณ์
หากไม่ล้มเลิกไปเสียก่อน....
สักวันหนึ่งข้างหน้า จะต้องเป็นวันของท่านแน่นอน