Proserpine

SF YunJae 

Re-Write By Rodem 

“สวัสดี ฮะฮะฮะ”

หนุ่มน้อยหน้าใสวิ่งร่าผ่านหน้าบ้านทักทายคนทำงานบ้านและคนสวนที่กำลังง่วนอยู่กับงานตรงหน้า ผมสีน้ำตาลทองปลิวไสวไปตามแรงลม 

“นั่นใครน่ะ” 

“อ๋อ นั่นคุณแจจุงไง” 

“น่ารักนะ ดีจังคุณหนูไม่ถือตัว ทักทายคนงานอย่างพวกเราน่ะ” 

“แต่ว่านะ... คุณแจจุงเธอน่าสงสาร สติสตังไม่ค่อยเต็มบาท” 

ท้องฟ้าสดใส ปุยเมฆลอยละล่อง บนพื้นสนามหญ้าสีเขียวขจีไกลสุดตายังมีเด็กชายนั่งอยู่ ดอกไม้สีสันสดใสถูกร้อยเรียงอย่าประณีตบรรจงทีละดอก ทีละดอก เขาพยายามร้อยแล้วนำขึ้นสวมศีรษะที่ปกคลุมด้วยกลุ่มผมสีน้ำตาล ซึ่งมักจะกลายเป็นสีทองยามต้องแดดอ่อนๆยามเช้าเช่นนี้ 

“ฮึ อือ อืออ....” หลังจากทำมงกุฎดอกไม้จนเสร็จ แจจุงทำหน้าครุ่นคิดสักพักก่อนที่จะคิดอะไรบางอย่างออกแล้วแจจุงก็วิ่ง กระโดด วิ่ง ไปเรื่อยๆ 

พรวด!!! 

“ยุนโฮ เจอตัวแล้ววว” ผู้ที่ถูกทักสะดุ้งเล็กน้อย ยุนโฮเป็นเด็กที่คุณชายรับซื้อไว้จากชาวบ้านยากจนทระทั่งต้องขายลูกเพื่อแลกเงิน ต้นสายปลายเหตุยุนโฮไม่ต้องการจะรับรู้ เพราะอยู่ที่นี่ก็มีความสุขไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร คุณหนูของบ้านหลังนี่รุ่นราวคราวเดียวกันกับเขาจึงยังรู้สึกอุ่นใจอยู่บ้าง 

“คุณแจจุง มุดกอไม้มาอีกแล้ว” 

“ก็รีบมาไง” 

“มันเลอะเทอะนะครับ เดี๋ยวพี่เลี้ยงก็ดุเอาหรอก” 

“ยุนโฮ คือว่า” แจจุงเอานิ้วจิ้มกับริมฝีปากอย่างที่ชอบทำบ่อยๆ ท่าทางไม่ค่อยสนใจสิ่งที่ยุนโฮพูดเท่าไหร่ 

“ฟังผมอยู่รึเปล่าครับเนี่ย” 

“คือว่า..”  

“ครับ” ยุนโฮรับคำ แต่แจจุงยังคงทำหน้าครุ่นคิด เงยหน้ามองฟ้าก็แล้ว ก้มหน้าลงมองดินก็แล้ว  

“วิ่งแจ้นมา ก็เลยลืมไป” แจจุงยังคงยิ้มอย่างเบิกบานอย่างเคย ยุนโฮซึ่งรู้จักแจจุงมาตั้งแต่เด็ก รู้สึกชินซะแล้วกับอากาแบบนี้ของแจจุง  

“แต่ว่านะ เรื่องลืมน่ะ ถนัดนักล่ะ” แจจุงยังคงภูมิใจในความเป็นตัวเองอยู่เช่นเดิม 

“มันไม่ใช่เรื่องน่าปลื้มนะครับ” ยุนโฮส่ายหน้าอย่างเหนื่อยอ่อนในความโก๊ะของแจจุง 

หมับ อยู่ๆแจจุงก็วิ่งเข้าไปกอดยุนโฮจากด้านหลัง ไออุ่นจากหลังยุนโฮคือสิ่งที่แจจุงชอบมากที่สุด 

“ตัวยุนโฮมีกลิ่นของดวงตะวัน แจจุงชอบมาก”

“ผมทำงานอยู่นะครับ”  ยุนโฮตกใจรีบสะบัดตัวจนแจจุงกระเด็นไปอีกทาง

แต่ไม่ใช่เพราะรังเกียจเป็นแน่แจจุงยังคงนั่งงงอยู่ที่เดิมหลังจากที่โดนสะบัดจนลงไปกองอยู่ที่พื้น 

“ขอโทษครับ พอดีถือกรรไกรอยู่ด้วย เจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ” ยุนโฮเดินเข้าประคองให้แจจุงลุกยืน 

“เอ่ออ อ๋อ เปล่าหรอก แค่ตกใจ” แล้วรอยยิ้มที่สวยงามของแจจุงก็ยังคงปรากฏบนใบแบบที่ผ่านมาอยู่เช่นเดิม 

ยุนโฮก้มมองมือตัวเองนึกสงสัยว่าทำอะไรลงไป

ก็แจจุง คุณแจจุง ไม่ใช่เด็กๆแล้วนี่นา ทำแบบนี้อาจจะไม่ดีต่อคุณหนูแจจุงของเขาได้  

“นี่ๆๆ ยุนโฮ เชือกรองเท้าหลุด” แจจุงชี้ไปที่รองเท้า 

“เรื่องแค่นั้นต้องทำเองได้แล้วครับ คุณหนูโตแล้วนะ” ยุนโฮยังก้มหน้าเล็มกิ่งไม้ต่อไป 

“โอเค โอเค” หลังจากรับคำอย่างเสียงดังฟังชัดแจจุงก็ก้มหน้าก้มตาผูกเชือกรองเท้า  

แต่... 

“ยุนโฮ” แจจุงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองยุนโฮอย่างเชื่องช้า 

“คร้าบ คร้าบ คร้าบบ” ยุนโฮ เดินเข้าไปผูกเชือกรองเท้าแต่โดยดี คุณหนูกับคนรับใช้แค่ชนชั้นมันก็เป็นความเหลื่อมล้ำที่สังคมขีดเส้นกั้นไว้แล้ว คุณหนูไม่เข้าใจหรอก

ยุนโฮผูกเชือกรองเท้าให้อย่างเป็นระเบียบโดยมีแจจุงนั่งมองอยู่อย่างกระตือรือร้นพอยุนโฮผูกเชือกรองเท้าเสร็จแจจุงก็กระโดดแผล่วออกไปกึ่งวิ่งกึ่งเต้นอยู่กลางสนาม อย่างที่ชอบทำเสียงหัวเราะชอบใจท่ามกลางแสงแดดยามเช้า เห็นแล้วสดชื่นไม่เบา 

“ต้องยุนโฮผูกให้สิ ดีที่สุด” รอยยิ้มอ่อนหวานของเทวดาองค์น้อย ยุนโฮยิ้มตอบอย่างเต็มใจและยินดี ยินดีที่จะผูกเชือกรองเท้าให้เทวดาองค์น้อยของเขาตลอดไป 

การที่คุณหนูแจจุงคลุกคลีอยู่กับคนสวนคนใช้เป็นสิ่งที่คุณชายใหญ่ไม่ชอบนัก จนกระทั่งคุณชายใหญ่ผู้เป็นพ่อคิดการอะไรบางอย่าง 

“นี่คุณทำอะไรอยู่น่ะ” 

“กำลังดูเมฆอยู่ ดูมันเปลี่ยนรูปสารพัดเลย” แจจุงนั่งแหงนหน้ามองฟ้า โดยที่ยังไม่ละสายตาไปมองผู้มาเยือน 

“แล้วคุณคือใคร” 

“ผมยูชอน ปาร์ค ยูชอน นี่บ้านคุณคิมใช่มั๊ย” 

“ใช่ นี่บ้านผมเอง” แจจุงหันมองพร้อมรอยยิ้ม 

“คุณคงจะเป็นคุณหนูแจจุงสินะ”  แจจุงลุกจากม้านั่งเดินคุยไปกับยูชอน สายตาของแจจุงมองนิ่งเฉยจนดูเหมือนเหม่อลอย

คนคนนี้มีตาสีดำสนิทเชียว

ยูชอนก็จ้องกลับอย่างไม่วางตา หน้าสวยสมคำล่ำลือ 

“อ๋อ นั่นน่ะเหรอ คุณครูสอนพิเศษของคุณแจจุงที่คุณชายใหญ่จ้างมา เขาว่าเป็นคนรวยมีชื่อเสียงทีเดียว

คงตั้งใจจะให้มาดูคุณแจจุงแทนท่าน”

เสียงแม่บ้านคุยกันที่ใกล้ๆสวน ยุนโฮจากมุมที่มองอยู่ห่างๆยังคิดว่าเหมะสมกันราวกับภาพวาด คิดไปพาให้ใจกระตุก

นั่นสิ เขาน่าจะรู้ตั้งแต่แรกแล้ว แม้แต่ชนชั้นยังต่างกันถึงคิดไปก็ไม่มีทางสมหวัง

ความใกล้ชิดทำให้แจจุงกับยูชอนสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว ยูชอนสอนหนังสือไปด้วย ชวนแจจุงเล่นไปด้วยทำให้แจจุงเพลิดเพลินจนแทบไม่ได้ออกจากบ้านไปไหน แต่แล้ว... 

แจจุงนอนซบหน้าลงไปกับหนังสือเรียนเล่มหนา 

“น่าเบื่อจังเลย” แจจุงพึมพำ  ลมพัดเข้ามาทางหน้าต่างหอบเอากลิ่นไอแดดเข้ามาด้วย แจจุงเงยหน้าขึ้นทันที 

..ยุนโฮ.. 

“แจจุงหันมาทางนี้ มีสมาธิหน่อยสิครับ” ยูชอนจับหน้าแจจุงให้หันเข้าหาตนพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ใกล้จนได้ยินเสียงกระซิบเพียงแผ่วเบา  

“นี่ แจจุงรักผมมั๊ย” แจจุงแม้ดูภายนอกอาจจะโตแล้ว แต่สมองยังไม่ได้รับการพัฒนาเท่าที่ควร จึงยังไม่รู้ว่าความรักคืออะไร 

“รักผมมั๊ย” ยูชอนถามย้ำเสียงอ่อนโยน แล้วประกบจูบลงไปบนริมฝีปาก แต่ไม่มีอะไรมากกว่าเป็นอยู่

หลังจากนั้นเพียงไม่นาน คุณชายใหญ่ซึ่งมีอาการป่วยอยู่แล้วกลับมีอาการทรุดหนักลง 

“คุณพ่อ” 

“หมู่นี้สภาพร่างกายไม่ค่อยได้ดั่งใจ จะห่วงก็แต่ลูกนั่นแหละแจจุง” 

“ยูชอนฉันฝากเด็กคนนี้ด้วยแล้วกันนะ” ยูชอนได้เข้ามาทำหน้าที่ดูแลบ้านหลังนี้อย่างเต็มตัวคอยเฝ้าดูแจจุงอย่างหวงแหน   

แบบนี้แหละดีแล้ว เชือกรองเท้าของคุณแจจุงให้คุณยูชอนผูกให้น่ะ ดีแล้ว ขอให้มีความสุขนะ

ยุนโฮทำได้เพียงแค่ทอดถอนใจ 

.

.

. 

“คุณยูชอนจะทำอะไร” 

“ฉันเป็นคนดูแลแจจุงนะ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก ฉันขอดูให้ชัดกว่านี้หน่อยเถอะนะ อีกอย่างคนที่รักกันเขาก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น” 

“คนที่ดูแลกันทำกันแบบนี้ทุกคนเหรอ” 

“ใช่” ยูชอนหยิบผ้าผืนยาวขึ้นรวบแขนแจจุงไว้ด้านหลังแล้วมัดจนแน่นหนา 

“โอ้ย เจ็บ” ความแน่นจากเชือกรัดทำให้แจจุงรู้สึกเจ็บ 

“คุณยูชอน ทุกคนทำแบบนี้จริงๆเหรอ”  

“ใช่ อย่าขยับ ไม่งั้นจะบาดเอาได้” กรรไกรเล่มใหญ่ปลายแหลมถูกยื่นมาเกือบจรดปลายจมูกของแจจุง เสื้อผ้าขาดสะบั้นออกจากกันทันทีที่โดนคมกรรไกร 

“เทวดาของผม แจจุงของผม” ความรุนแรงทำให้แจจุงหวาดกลัวจนสั่นไปทั้งตัว ตอนนี้ไร้สิ้นอาภรณ์ใดๆห่มคลุมกาย

แจจุงถูกจับให้นอนคว่ำ ยูชอนยกสะโพกของแจจุงขึ้นแล้วกดศีรษะลงกับพื้นที่นอน

“เทวดาเหรอ ไม่สิ เทพธิดาต่างหาก ผิวขาวบริสุทธิ์ไร้เดียงสา คราวนี้จะได้แปดเปื้อนให้หนำใจ” สัญชาตญาณบอกแจจุงว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย 

“ไม่ ม่ายยยยยยยยยย” แจจุงกรีดร้องสุดเสียง 

ยามเช้าเช่นทุกวัน นกเล็กๆร้องเสียงใส ผิดกับแจจุงที่ตอนนี้ยังคงนอนเปลือยกายอยุ่บนเตียงกับการพันธนาการที่ยังไม่ถูกปลดปล่อย คราบเลือดทั้งเก่าใหม่เป็นด่างดวงกระจายเต็มพื้นที่ของที่นอนน้ำตาหยดเล็กไหลรินอย่างเชื่องช้าทรมาน 

“ทุกคนทำกันเหรอ แจจุงไม่ชอบเลย” ความคิดบางอย่างผุดพราย 

“อยากเจอยุนโฮ” 

ก๊อก ก๊อก 

“ใครครับ” ยุนโฮละจากสิ่งที่ทำอยู่เดินมาเปิดประตู ทันใดนั้นหน้าสวยราวเทพธิดาก็ยื่นเข้ามาอย่างจงใจ ใบหน้าเนียนขาว ริมฝีปากสีชมพูดูเรื่อสีขึ้นกว่าทุกวัน ดวงตามีน้ำหล่อเลี้ยงจนดูฉ่ำ ทำเอาคนมองตะลึงงันอยู่นาน 

‘ปัดโธ่ เดี๋ยวปล้ำซะเลย’ ยุนโฮคิด 

“ทำอะไรครับ อย่ามาถึงนี่สิ” 

“ทำไมล่ะ” 

“ทำไมเหรอ?” 

“ก็หมู่นี้แจจุงไม่ค่อยได้คุยกับยุนโฮเลย อยู่แต่ในบ้านคิดถึงจะแย่” 

“จะดีเหรอครับ” ยุนโฮเอามือขยี้ผมตัวเองเบาๆ 

“คุณแจจุงมีคุณยูชอนดูแลอยู่แล้ว ไม่ควรมาที่นี่ หากคุณยูชอนรู้เข้าจะโดนดุเอานะครับ” 

“อยู่ด้วยกันเหมือนที่ผ่านมาไม่ได้เหรอ” 

“ไม่ได้ครับ” 

“ห้ามเจอด้วยเหรอ” 

“ครับ” 

“ตลอดเลยเหรอ” 

“ตลอดเลยครับ” 

“ทำไมล่ะ” แจจุงถามราวกับจะยั่วโทสะ แต่นั่นมันก็เป็นนิสัยมาไหนแต่ไรแล้วนี่นา 

“ทำไมก็ช่าง”