Perziphoni

Story by Rodem

YunJae Fanfic(โชตะ)

Talk : งืม ในที่สุดก้อได้ฤกษ์คลอดฟิคเรื่องนี้ออกมา ขอมานานแล้วก้อเลยต้องจัดให้ ตามกำลังศรัทธา

5555555++ เพิ่งแต่งฟิคโชตะครั้งแรก เรื่องที่แล้วก้อครั้งแรก ไม่รู้จะออกมาเป็นยังไง

แต่ไม่ว่ายังไงก้อเอาใจช่วยด้วยนะคับ พาร์ทอินโทรเอาสั้นๆไปก่อนนะคับ ขอดูเสียงตอบรับก่อนแล้วกัน

. . . I N T R O  P A R T . . .

“คุณแม่คับ ไม่เอานะ แจจุงไม่อยากไปโรงเรียน ไม่เอา ไม่เอา”

เด็กชายตัวน้อยกำลังส่งเสียงแสบแก้วหู ดิ้นก็แล้ว ตะโกนก็แล้ว แต่คุณแม่ก็ยังจับแต่งชุดนักเรียนไม่ยอมปล่อย

“แจจุงคับ ฟังคุณแม่ก่อนนะคับ ถ้าแจจุงไปโรงเรียนแจจุงก็จะได้เจอเพื่อนๆไงคับ แจจุงไม่ชอบเหรอ ฮึ”

ผู้เป็นแม่ค่อยๆลูบศีรษะกลมมนด้วยความเอ็นดู ค่อยๆปลอบจนเจ้าลูกชายหายพยศ แล้วจึงติดกระดุมทีละเม็ด

“ก็... ก็แจจุงอยากอยู่กับคุณแม่นี่คับ แจจุงคิดถึงคุณแม่” แต่เด็กชายยังคงดื้อดึง

“เดี๋ยวตอนเย็นก็เจอกันแล้วไงคับ แล้วคุณแม่จะซื้อเค้กสตรอเบอรี่ให้ทานโอเคมั๊ยคับ”

จองอายิ้มแล้วค่อยๆจับตัวเด็กชายหมุนเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย แจจุงอยู่ในชุดนักเรียนอนุบาลปกกะลาสี พื้นสีขาวแถบสีฟ้า และกางเกงขาสั้นสีฟ้า

“ว้าว ว้าว ว้าว ไหนดูซิ วันนี้แจจุงของคุณแม่น่ารักจริงๆเลยนะเนี่ย”

จองอาบีบจมูกเล็กๆ อย่างเอ็นดูแล้วจึงดันลูกชายตัวแสบหันไปดูกระจก แล้วจึงสวมหมวกให้เป็นอย่างสุดท้าย

“ไปกันเถอะคับ เดี๋ยวสายนะ”

จองอายิ้มแย้มเบิกบาน รู้สึกภูมิใจที่สามารถเลี้ยงลูกชายตัวเล็กๆน่ารักให้โตจนได้เข้าโรงเรียนอนุบาล

“แจจุงคับ เป็นอะไรคับ เงียบเชียว”

จองอาเริ่มแปลกใจเมื่อเห็นเจ้าลูกชายเงียบไป ซ้ำยังเอาแต่มองออกไปที่นอกกระจกรถ ไม่ซน ไม่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเหมือนอย่างเคย

“คุณแม่คับ แจจุงไม่อยากไปโรงเรียนคับ แจจุงกลัวคุณแม่หนีแจจุงไป”

แจจุงพยายามส่งสายตาอ้อนวอนผู้เป็นแม่ แต่จองอายังคงยิ้มเรียบต่อไป

ไม่นานรถสีดำคันหรูก็แล่นเข้าสู่รั้วโรงเรียน ของเล่นขนาดย่อมถูกตั้งไว้ในสนามหญ้า ตัวอาคารออกแบบและใช้สีสบายตา เด็กๆหลายคนกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน แต่เด็กบางคนก็ร้องไห้โยเย ไม่ยอมอยู่โรงเรียน

จองอาเดินมาส่งที่หน้าทางเข้า แต่แจจุงยื้อยุด ยังไงก็ไม่ยอมท่าเดียว ด้วยเพราะพ่อเคยทิ้งเค้าไปคนนึงแล้ว แจจุงจึงกลัว ไม่อยากให้แม่ทิ้งเค้าไปอีกคน

“สวัสดีครับ มีอะไรให้ผมช่วยมั๊ย”

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาทักทายคุณแม่และคุณลูกที่ดูท่าจะดื้ออยู่ไม่น้อย ก็เจ้าตัวเล็กน่ะสิ ไม่ว่าจะพูดยังไง จะหลอกลอยังไงก็ไม่ยอมปล่อยมือคุณแม่ จะกลับบ้านท่าเดียว คุณครูหนุ่มเห็นคู่แม่ลูกยื้อกันอยู่นานจึงต้องเข้ามาช่วย

“ว่าไงครับคนเก่ง”

ว่าแล้วคุณครูก็ย่อตัวนั่งลงให้อยู่ในระดับเดียวกับแจจุง แล้วเอามือมาขยี้ผมเบาๆ รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นใจดี ทำให้แจจุงรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังกลัวคุณแม่จะกลับบ้านอยู่ดี

“คุณแม่กลับไปก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะดูแลน้องให้เอง วันแรกก็แบบนี้แหละครับ”

คุณครูเงยหน้าขึ้นบอกกับผู้เป็นแม่พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นตามสไตล์ จองอารับคำแล้วรีบเดินจากไป หากอยู่ต่อ เธอคงทนการรบเร้าของเจ้าตัวเล็กไม่ได้ แต่แจจุงก็ถือว่าเข้มแข็ง แม้จะกลัว แม้จะดื้อรั้น แต่แจจุงก็ไม่มีท่าทีว่าจะร้องไห้เหมือนเด็กคนอื่น แต่สายตาวิงวอนและดูดื้อดึงนั้นทำให้จองอาอดที่จะนึกสงสารลูกไม่ได้

“ว่าไงครับคนเก่ง ชื่ออะไรเหรอเรา”

“ผมชื่อแจจุงคับ คิมแจจุง”

แจจุงเงยหน้าสบตาคนแปลกหน้าใจดี ที่เรียกตัวเองว่าคุณครูแล้วตอบออกมาอย่างฉะฉาน

“ส่วนครูชื่อยุนโฮนะครับ เรียกว่าครูยุนเฉยๆก็ได้ครับ”

ด้วยท่าทางที่ดูอ่อนโยนของยุนโฮ จึงทำให้แจจุงเริ่มเปิดใจ กับวันแรกของการเข้าเรียนชั้นอนุบาลได้ ไม่ยากเลย....  

ติดตามตอนต่อปายย.....  

. . . ชักมันส์ . . .