Perziphoni

Story by Rodem

YunJae, YuSu FanFic

Rate PG 20

 

. . .Part 8. . .

 

ในเวลาเดียวกัน คนอีกคนกำลังนั่งปล่อยอารมณ์ราวเคลิ้มฝันไปกับบรรยากาศ เหตุการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตนั้นไม่เคยลืม ราวกับผีห่าซาตานเข้าครอบงำจิตใจ ปล่อยตัวไปกับความเลวร้ายให้สิงสถิตย์ที่ตรงนั้น รู้สึกผิด รู้สึกเจ็บทุกครั้งที่คิดถึง อยากจะลบมันออกไปจากหัวแต่ทำไม่เคยได้  ไม่อยากคิดแต่สมองกลับดึงภาพพวกนั้นมาก่อกวนจิตใจ ภาพชายหนุ่มโดนชำเราอย่างรุนแรง จนแทบจะแตกเป็นเสี่ยง เสียงแหบแห้งอ้อนวอนขอร้อง การดิ้นรนขัดขืนทำให้ชางมินต้องกัดฟัน

 

สิ่งที่ธรรมชาติสร้าง บางครั้งมนุษย์ก็ไม่ต้องการ กิริยาการดิ้นรนที่บางช่วงดูจะต้องการสิ่งรุกล้ำนั้นซะมากมาย ทั้งถดตัวหนี และดึงตัวเข้าหา อารมณ์รุ่มร้อนแปรปรวน เหงื่อกาฬผุดจากผิวขาว เสียงอ้อนวอนเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องราวสัตว์ป่าใกล้ขาดใจ น้ำตาหยดใสๆไหลคลอเคลียดวงหน้าขาว เส้นผมดำขลับเรียบลู่ไปตามใบหน้าเต็มความยาว ริมฝีปากสวยระบายความร้อนออกมาเป็นไอควัน อากาศข้างนอกหนาวเย็นจัด หิมะเกล็ดสวยหล่นร่วง แต่ภายในห้องที่แสงไฟสลัวนี้กลับร้อนระอุ และเจ็บแสบราวกับตกนรกทั้งเป็น มือสวยจงใจจิกทึ้งแผ่นหลังกว้างใหญ่ไม่คุ้นเคยให้เป็นรอยแผล ทิ้งความเจ็บไว้ให้อีกคนได้สติ แต่สิ่งที่ได้กลับมามีแต่ความเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจเป็นร้อยเท่าพันเท่า

 

คราบเลือดจางๆฝังอยู่ในเล็บ แม้จะเจ็บขนาดไหนแต่ผู้ที่อยู่เบื้องบนยังคงควบคุมการสอดใส่อย่างไม่เสียจังหวะ การกระแทกกระทั้นทำให้รอบปากช่องทางฉีกขาด เพราะสิ่งแปลกปลอมที่ใหญ่เกินขนาดพยายามบดเบียด ยัดเยียด ชำแรกตัวลงไปในความคับตึง ช่องทางร่วมรักร้อนระอุไม่เท่ากับความร้อนของแกนใหญ่จนน่าหวาดกลัว เส้นเอ็นกำลังทำหน้าที่ยึดขึงจนตึงแน่น เส้นเลือดกำลังทำงานหนักลำเลียงเลือดเข้าสู่มัดเนื้ออย่างเต็มกำลัง ท่อปล่อยของเสียกำลังถูกแทนที่ด้วยน้ำกามขุ่นข้นที่มารวมตัวกันจนสิ่งนั้นแทบจะระเบิด อดกลั้นไว้จนปวดตึงไปถึงมัดกล้ามที่สะโพก มือไม้สั่นเทิ่ม เสียงหอบครางกระเส่า เงยหน้ารับความเสียวเต็มกำลัง

 

“อื้ออ... แจจุงของนายมันแน่นดีจริงๆ อาห์.... ดูดสิ ดูดฉัน ให้ฉันได้เข้าไปใกล้ๆนายอีก”

 

ถ้อยคำสบถหยาบคาย ไร้การกลั่นกรองถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากที่กำลังอ้าเพื่อสูดอากาศ ดวงตาหรี่ปรือไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ ใบหน้าของชางมินตอนนั้นราวปีศาจที่ดูดุดันและน่ากลัว

 

“ชางมิน ชางมินพอเถอะ หยุดซะที แฮ่กๆ... ไม่เอา พอแล้ว ฉันเจ็บ ปล่อย ปล่อยยย.....”

 

แจจุงพยามกรีดร้องดึงดันผลักไส ทุบตี ท่อนแขนแข็งเกร็งไม่สามารถทำอะไรชางมินได้ อาจจะเป็นเพราะความรำคาญ ชางมินจึงรวบแขนทั้งสองข้างของแจจุงไว้ด้วยกัน แล้วก้มหน้าแลบเลียเสยลิ้นไปกับจุดสีชมพูที่บัดนี้กลับกลายเป็นสีแดงเด่นน่าลิ้มลอง ด้านบน ตัวของชางมินดูนิ่งสนิท แต่ด้านล่างกลับขยับเขยื้อนกระหน่ำลงไป กด บดขยี้ จนร่างของ “เพื่อนรัก” แทบแหลกเหลวคามือ แจจุงร่ำร้องแทบขาดใจแต่ร่างกายกลับตอบรับการปลุกเร้าอย่างรุนแรง พยายามเก็บกลั้นอารมณ์ที่ไม่ควร แต่ธรรมชาติมักอยู่เหนือการควบคุมของจิตใจ ชางมินรุกเร้าอย่างหนักหน่วง ด้านหลังยังคงขยับตัวถี่ ส่วนด้านหน้าลิ้นของชางมินยังสาละวนอยู่ที่จุดเดิม ใช้ข้อศอกด้านเดียวกับที่จับแขนแจจุงพยุงตัวไว้ ส่วนมืออีกด้านที่ว่างก็กำกระชับอยู่ที่ส่วนนั้นของแจจุงที่พุ่งตัวขึ้นสูงผงาดชูชัน และแข็งกร้าว

 

ชางมินพยายามยื้อเวลาแห่งความสุขของตนเองไว้ให้นานที่สุด มือที่กำลังรูดไปตามความยาวบีบจนคับแน่นบ้าง หรือหลวมจนแทบไม่รู้สึกถึงการสัมผัสบ้าง สลับกันไปเรื่อยๆ บางครั้งที่ชางมินกำสิ่งนั้นไว้หลวมๆ แจจุงกลับพยายามยกสะโพกให้ลอยขึ้นเพื่อหาความรัดแน่นนั้น ชางมินรู้สึกชอบใจเหลือเกินที่เห็นท่าทางหยาบโลนนั้นของแจจุง มันยิ่งเพิ่มความกระสันอยากของชางมินเป็นเท่าทวีคูณ

 

“ชางมิน อึก.. อา.. อาห์....แฮ่กๆ ฉัน อื้ออ จะเสร็จแล้ว”

 

ก่อนที่แจจุงจะปลดปล่อยของเหลวอุ่นๆ ชางมินถอยตัวออกอย่างแรงจนแจจุงต้องแอ่นตัวตามอย่างอดเสียดายไม่ได้ ชางมินก้มหน้าละเลงลิ้นลงไปที่ท่อนเนื้อแข็งเกร็งของแจจุง ปลายลิ้นลากขึ้นลงอย่างชำนาญ บางทีกดลิ้นลงไปหนักๆเป็นการนวดให้แจจุงผ่อนคลายไปในตัว แจจุงนอนนิ่ง แผ่นอกสั่นไหวเพราะความเสียวแทบขาดใจเมื่อครู่ทำให้แจจุงต้องการอากาศ เหมือนชางมินต้องการตัดอารมณ์ไม่ให้แจจุงปลดปล่อยเร็วเกินไป

 

สุดท้ายชางมินครอบปากลงไปกับสิ่งนั้นของแจจุง เม้มปากเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ฟันแข็งๆทำแจจุงเจ็บไปมากกว่านี้ ปลายลิ้นยังดุนดันอยู่ที่ส่วนปลายกลมมนสีหวานใส แจจุงอ้าปากค้างน้ำใสๆค่อยๆล้นออกมาจากมุมปาก ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีเสียงคราง ไร้การขัดขืนใดๆ ยกสะโพกขึ้นรับความรู้สึกแปลบปลาบอีกระลอกใหญ่ มือข้างหนึ่งกำแน่นกดลงไปผ้าห่มผืนหนา ส่วนอีกข้างจิกทึ้งผมชางมินแทรกตัวเข้าไปให้ลึกที่สุด กดหน้าของชางมินให้แนบลำตัวจนไม่มีช่องว่าง ร่างของแจจุงกระตุกเกร็งแรงๆอยู่สองสามครั้งแล้วสงบลง ของเหลวถูกปลดปล่อยจนหมดสิ้น ชางมินดูดกลืนมันลงไปไม่เหลือแม้คราบ ยังมีบางส่วนคั่งค้างอยู่ในปาก ชางมินลุกขึ้นมาประกบจูบกับแจจุงทันที ปล่อยของเหลวขุ่นข้นนั้นเข้าไปในปากของแจจุง กลิ่นคาวทำเอาแจจุงเกือบสำลัก แต่จำใจต้องกลืนมันลงไปอย่างหมดหนทางขัดขืน

 

เมื่อชางมินแน่ใจว่าแจจุงกลืนมันไปหมดแล้วจึงผละตัวออก แต่เขาไม่จบแค่นั้น ในขณะที่แจจุงไม่ทันได้ตั้งตัว ชางมินก็รุกล้ำเข้าไปเต็มอัตรา แจจุงถึงกับสะอึก ความเจ็บปวดแล่นริ้วมาจุกที่หน้าอก ลำคอแห้งผากเป็นผง ความเป็นกรดทำให้แจจุงรู้สึกแสบร้อนที่ลำคอเล็กน้อย แต่ความร้อนที่ชางมินมอบให้ มันกร่อนจนร่างทั้งร่างแทบจะละลาย แจจุงทั้งเหนื่อย และเจ็บ สายตาพร่าเลือนลงไปทุกที สติสัมปชัญญะดับวูบ

 

ภายในห้องที่แอร์เย็นเฉียบ แจจุงได้สติตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดตึงจนขยับไม่ได้ ทำได้แค่นอนลืมตาอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาเท่านั้น

 

อุ่นกาย แต่หนาวใจ...

 

ขณะที่แจจุงกำลังก้าวเท้าจากไป เขาจะรู้ไหมว่าหัวใจของใครบางคนกำลังร้องไห้จนกลั่นไอเป็นน้ำตา

ไม่มีวินาทีไหนที่ไม่เสียใจกับการกระทำยั้งคิดไร้สติ ไม่มีวินาทีไหนที่เจ็บปวดจนใจแทบร้าวเท่าวินาทีนี้

อยากขอโทษ อยากโอบกอด อยากบอกว่ารักมากกว่าใคร แต่ทุกสิ่งทุกอย่างพังทลายลงเพราะน้ำมือตนเองเพียงเวลาชั่วข้ามคืน

 

“แจจุง ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ” ชางมินนั่งเอามือปิดหน้า ปิดรอยน้ำตา เหมือนจะหนีความผิดที่แสนชิงชัง 

เพราะสิ่งที่เกิดขึ้น จึงทำให้แจจุงต้องทำตัวเหมือนเข้มแข็งเวลาอยู่เพียงลำพังกับชางมิน เกราะกำบังนั้นจะพังทลายลงเมื่อไหร่แจจุงไม่รู้ รู้แต่เพียงว่ามันทำให้แจจุงรู้สึกอุ่นใจ ยามอยู่ใกล้ “เพื่อน” คนนี้

 

 

To Be Continued. . .