Never Ending... -5-

posted on 10 May 2008 09:10 by rodemec3

Story by Rodem

YunJae, YuSu FanFic

Rate PG 17

. . .Part 5. . .

ความสุขของค่ำคืนดำเนินไป หัวใจของยุนโฮราวกับติดปีกบิน ทะยานอยากไปกับคลื่นลม หลงไปในเวิ้งฟ้า สำรวจโลกกว้าง เดินทางอย่างไม่รู้เหนื่อย.....

ดวงดาวหายไปจากฟ้า แสงวันใหม่เริ่มคืบคลานอย่างเชื่องช้า

เพราะความเหงา ความโดดเดี่ยว ความอ้างว้าง ความเมา ความน้อยเนื้อต่ำใจตนเอง มันทำให้เขาต้องเก็บเกี่ยวความสุขตรงหน้าให้ได้มากที่สุด ผู้หญิงที่พามาหาความสุข เปลี่ยนหน้าไม่เว้นแต่ละวัน แทบจะทันทีที่เข้ามาถึงห้อง ซึ่งเป็นอาณาจักรของเขา จังหวะการปลุกเร้าเกิดขึ้นอย่างเชี่ยวชาญ

การดูดดุนที่เร้าร้อน หากใครได้ลิ้มลองเป็นต้องติดใจ ปลายลิ้นสอดแทรกเกี่ยวกระหวัดอย่างชำนาญทำเอาสาวเจ้าวางตำแหน่งลิ้นอย่างสะเปะสะปะ จูบที่ไม่ได้มีความหมายนอกเหนือจากความต้องการในเรื่องคาวใคร่ มือหนาปัดป่ายไปทั่วเรือนร่างระหง ยุนโฮผลักร่างของหญิงสาวลงไปนอนกองอยู่บนเตียงแล้วตามลงไปสมทบทันที จูบที่ปลุกเร้ารุนแรงแทบจะดูดกลืนหมดทุกสิ่งทำเอาหล่อนแทบจะหายใจไม่ทัน มือที่ว่างอยู่ก็ไม่ได้วางเฉย แต่กลับเคล้นคลึงอยู่ที่ก้อนเนื้ออวบนิ่ม เสียงครางอื้ออึงในลำคอ ฟังแล้วชวนพิศวาส

ความร้อนแรงที่ดูเหมือนหิวโหยตะกละตะกรามนี้ ไม่ได้ทำให้หล่อนหวาดกลัวแต่อย่างใด กลับตอบสนองชายหนุ่มอย่างถึงใจเสียอีก เพียงไม่นานสองร่างก็ไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆ การกระทำเป็นไปอย่างรวดเร็วแต่ก็ถึงใจเป็นที่สุด ห้องทั้งห้องร้อนเป็นไฟ เสียงครางจนแทบจะเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องดังทุกจังหวะการกระแทกไม่ขาดตอน เวลาผ่านไปเท่าไหร่ คนทั้งคู่ไม่คิดจะหันไปใส่ใจกับมัน ยุนโฮรู้แต่เพียงว่าเซ็กซ์ที่เหมือนฉากผ่านทำให้เขาลืมทุกสิ่งทุกอย่าง

แม้จะเจ็บปวดทรมาน แต่ยุนโฮกลับซ่อนความรู้สึกนี้ไว้ ภายใต้หน้ากากหนุ่มหล่อ เสเพล เลือกได้ สเปคสูงจนน่ากลัว ทุกค่ำคืนคือชีวิตของยุนโฮ แต่จะมีใครรู้ว่าความจริงแล้วยุนโฮไม่เป็นตัวของตัวเองเอาซะเลยเวลาที่อยู่คนเดียวยามแสงอาทิตย์ฉาบฉายบนท้องฟ้า คิดถึงแจจุง โหยหาอ้อมกอดแสนอบอุ่น ต้องการความห่วงใยที่ผู้หญิงเหล่านั้นให้เขาไม่ได้ ย้ำความคิด ยึดติดอยู่กับเรื่องเดิมๆ จนเก็บเอาไปฝัน....

ในความฝันนั้นเป็นเหมือนวันวาน เหมือนภาพยนตร์รักหวานเลี่ยนที่ฉายวนอยู่กับที่ ความสุขที่เคยมีกัน ลอยผ่านหน้าซ้ำๆไปมา อยากจะฉุดรั้ง แต่ทำได้เพียงเอื้อมมือไปคว้าอากาศ ทุกอย่างว่างเปล่า หลายครั้งที่สะดุ้งตื่นกระทันหัน เหงื่อกาฬชื้นแฉะ หัวใจเต้นระส่ำ น้ำตาซึม

‘ที่แท้ ก็แค่ฝันไป’

ยุนโฮรู้สึกหงุดหงิดกับฝันซ้ำซาก ไม่อยากคิดถึง แต่จิตใต้สำนึกเรียกหา หัวสมองเหนื่อล้าเฉื่อยชา เนื่องจากตะลอนเที่ยวทุกคืนติดต่อกันเป็นเวลานาน จึงมีเวลาพักผ่อนน้อย เดินวนอยู่รอบห้องของตัวเองจนนับระยะทางไม่ได้ หลายครั้งที่ถอนหายใจ จนสุดท้ายต้องมานั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนโซฟาตัวโปรดที่แสนคุ้นเคย แล้วชายหนุ่มก็ค่อยๆจ่อมจมสู่อดีตอีกครั้ง

ทิ้งเขามา และไม่คิดจะติดตาม แต่กลับโหยหาแทบขาดใจ เป็นอะไรไปแล้วนี่! ยุนโฮ