Perziphoni

Story by Rodem

YunJae, YuSu FanFic

Rate PG 17

 

. . .Part 4. . .

 

ในขณะที่ใครบางคนในห้องกำลังจะเคลิ้มฝัน คนที่อยู่อีกฟากของประตูเดินวนไปเวียนมาอยู่หน้าห้อง คิดจะเคาะประตูก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น ฝ่ามือกำแน่นพยายามจะเคาะประตูกลับต้องหยุดชะงักหลายครั้งเพราะอารมณ์หลากหลายที่ปรวนแปรอยู่ในจิตใจ กังวล เป็นห่วง คิดถึง ต้องการอยู่เสมอ

 

อาจจะเป็นเพราะน้ำอำพันนั่น ที่ทำให้บางอารมณ์คุกรุ่นเกินเลย... 

 

สุดท้ายก็ต้องกลับไปนอนคิดถึงคนที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมที่ห้องพักอย่างเงียบๆ 

ในห้วงความคิดที่ก้นบึ้งของหัวใจ อยากนักหนาที่จะทำให้ผู้เป็นที่รักแหลกละเอียดด้วยน้ำมือตนเอง ต้องการนักหนาที่จะให้ผู้นั้นหันมองตนเองเกินเลยเส้นที่ถูกขีดไว้ด้วยคำว่า “เพื่อน” อดไม่ได้ที่จะแสดงออกให้ใครคนนั้นรับรู้ถึงความรักที่อัดแน่นเต็มอก เพียงแต่ใครคนนั้นกลับเลี่ยงที่จะสนใจ

 

ความคิดล่วงเกินหยาบโลนลอยวนไปเวียนมา ความรู้สึกอึดอัดรอคอยการปลดปล่อย ฝ่ามือเริ่มไล้ไปตามแนวขอบกางเกง ก่อนจะค่อยๆเลื่อนถลำลึกลงไปใต้ผ้าเนื้อบาง ดวงตาแข็งกร้าวนั้นปิดลงเพื่อจมดิ่งสู่ความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา แกนกายขยายตัวเต็มที่และร้อนระอุ ฝ่ามือกระชับแน่นเท่าที่ต้องการ เคลื่อนไหวขึ้นลงอย่าวรวดเร็วตามความยาว ความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลของร่างกายแล่นริ้วมาบรรจบกัน ณ จุดเดียว ของเหลวใสซึมเยิ้มไหลลาดลงตามแนวยาว ความต้องการที่ไม่เคยหมดเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

 

ในมโนสำนึก แจจุงกำลังส่งเสียงครวญครางราวกับสัตว์ป่าที่ใกล้ขาดใจ หากแต่ความร้อนวูบไหวที่เคลื่อนผ่าน กลับทำให้รู้สึกเสียวแปลบราวโดนทิ่มแทงที่ท้องน้อย ใบหน้าเรียวงามได้รูปสะบัดไปมา เส้นผมดำขลับเรียบลู่ไปกับผิวหน้า ร่างขาวผ่องนวลเนียนชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อพร่างพราวที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว

 

ดูคล้ายจิตรกรรมชั้นยอดของจิตรกรฝีมือเอก...

 

จินตภาพที่เพ้อฝันถึง ทำให้ความต้องการมีมากขึ้นเป็นเท่าทวี อยากจะรักให้แรงกว่านี้ อยากจะทำให้ผู้อยู่เบื้องใต้ ในห้วงคำนึงกรีดร้องแทบขาดใจ

‘เรียกชื่อฉันหน่อยแจจุง เรียกชื่อฉัน’

“อื้มม... อื้อ.. ช..ชางมิน อา..ชางมิน รักฉันอีก รักฉันให้มากกว่านี้ ชาง..มิน”

“อา.. อา.. แจจุง ฉัน... ฉันรักนาย...”

เสียงแหบพร่าครางกระเส่าอยู่ในลำคอ พยายามกักเก็บไว้ให้มากที่สุด แต่จนแล้วจนรอดมันก็ถูกเผยออกมาพร้อมกับน้ำรักขาวขุ่น ที่ดันตัวออกมาอย่างรุนแรงจนกระเซ็นเป็นสาย ชางมินเหนื่อยหอบจนตัวโยน และผลอยหลับไปพร้อมรอยยิ้มจางๆ  

 

‘แค่ได้คิดถึง ก็สุขใจเหลือเกิน’

 

แต่ความจริงแล้ว ‘บางสิ่ง’ ยังขาดหายไป บางสิ่ง ที่ยากจะลืม..... 

.

.

.

 

To Be Continued. . .

edit @ 9 May 2008 10:05:39 by Rodem