Perziphoni

แจจุงลุกขึ้นยืนและวิ่งไปหาเพื่อนๆที่มากันพร้อมหน้าอย่างแข็งขัน รอยยิ้มที่ระบายหน้าอยู่นี้แสดงความดีใจไม่น้อย

“แจจุง เป็นยังไงบ้าง” คนตัวเล็กวิ่งเข้ามากอดโดยที่แจจุงยังไม่ทันตั้งตัว ทำให้ต้องเซถอยหลังไปจนเกือบจะล้ม  

“ฮ่าฮ่าฮ่า จุนซู ทำอย่างงั้นเดี๋ยวก็ได้ล้มลงไปทั้งคู่หรอก” เสียงหยอกเย้าระคนไปกับเสียงหัวเราะ

“ก็ฉันคิดถึงแจจุงนี่นา เนอะ” จุนซูหันไปหาแจจุงพร้อมกับกระชับกอดให้แน่นเข้าไปอีก  

“อืม งั้นเดี๋ยวฉันเอาของเข้าไปเก็บก่อนนะ” ยูชอนพูดพรางยกสัมภาระเข้าไปในบ้าน

“ยูชอน เดี๋ยวฉันช่วยดีกว่า” แจจุงขันอาสาในฐานะที่เป็นเจ้าบ้าน 

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันไปกับยูชอนเอง นายนั่งอยู่นี่แหละ” จุนซูปรามเพื่อนรักพร้อมกับเสนอตัวไปเอง ซึ่งทำให้แจจุงต้องโอนอ่อนแต่โดยดี

“ไง แจจุง นายดูดีขึ้นแล้วนี่” ชางมินเดินเข้าไปลูบหัวแจจุงอย่างเอ็นดู อยากจะกอดให้หายคิดถึง ทว่าบางสิ่งในใจกลับต้องสะกดกิริยานั้นไว้

“ก็ อื้ม ได้มาอยู่ในที่แบบนี้ ฉันรู้สึกดีเป็นบ้า” แจจุงยิ้ม แต่กลับหันหลังให้สายตาที่ดูเหมือนจะมองเขาออกไปซะทุกเรื่อง สายตาแบบนี้มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดอยู่ลึกๆ

แดดหมดฟ้า ลมหนาวบาดผิว เสียงหัวเราะครื้นเครงดังแว่วอยู่เป็นระยะ แค่ได้คุยกัน รำลึกถึงความหลังเก่าๆร่วมกัน แม้แค่ได้เข้าไปร่วมฟังในวงสทนานั้นก็คงจะรู้สึกอบอุ่นไปถึงหัวใจ

อาหารและเครื่องดื่มมากมายถูกจัดเตรียมไว้ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง เพราะที่นี่มีแค่ภูเขาและทะเลโอบล้อมเท่านั้น ทุกคนคุยกันอย่างออกรส

สุขใจเป็นที่สุดในยามนี้สำหรับคิมแจจุง แอลกอฮอล์ชั้นดี ดีกรีสูงพอๆกับราคาเป็นตัวช่วยเสริมให้การสนทนาในครั้งนี้ได้อรรถรสยิ่งขึ้น และเนื่องจากฤทธิ์ของน้ำสีสวยทำให้สติสัมปชัญญะของจุนซูเริ่มลางเลือน ก่อนจะฟุบหลับไปกับโต๊ะ ยูชอนจึงต้องขอตัวกับเพื่อนๆแบกร่างเล็กนี้ขึ้นไปนอนก่อน แจจุงกับชางมินยังนั่งรับลมทะเลต่อไปอีกพักใหญ่แล้วจึงแยกย้ายกันขึ้นไปพักผ่อน

ยามนี้บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยละอองดาวมากมาย แสงจันทร์ทอดตัวลงสู่ผืนน้ำกว้างใหญ่ เสียงคลื่นทะเลกล่อมเกลาจิตใจใครบางคนให้ล่องลอยไปบนเวิ้งฟ้า แจจุงเกยคางไว้บนลำแขนเรียวซึ่งพาดกับขอบหน้าต่าง ฮัมเพลงด้วยความสุขใจ

แต่ความสุขใจที่เข้ามาเติมเต็มนี้ จะอยู่กับแจจุงไปได้อีกนานเท่าไหร่....

.

.

. 

To Be Continued. . .