Never Ending... -2-

posted on 07 May 2008 16:42 by rodemec3

Story by Rodem

YunJae, YuSu FanFic

Rate PG17

. . .Part 2. . .

เช้าวันใหม่ ดวงอาทิตย์เบิกฟ้า สายลมหนาวที่คุ้นเคยพัดมาอย่างพริ้วแผ่วดั่งห้วงลมหายใจวันนี้แจจุงลุกขึ้นจากที่นอนแต่เช้า ตื่นขึ้นมาเพื่อยิ้มให้กับตัวเอง วันนี้จะไม่มีน้ำตาเหมือนวันก่อนๆอีกแล้ว

‘โตขึ้นอีกก้าวแล้วสินะ แจจุง’ แจจุงคิด พลางยิ้มเศร้าให้กับตัวเอง

ครืดด.. ครืดดดด....

เครื่องมือสื่อสารเครื่องเล็กสั่นขึ้น หลังจากที่มันสงบนิ่งอยู่หลายวัน

“อื้ม ฮัลโหลยูชอน” เสียงหวานกรอกเสียงลงไปตามสาย

“…………………”

“อ่า ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ ขอบใจมากที่เป็นห่วง” รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“…………………” “นายจะมาที่นี่งั้นเหรอ! อ๋อ ได้สิ โอเค โอเค”

แจจุงหยุดคิด ก่อนจะตอบตกลง พร้อมยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าเพื่อนๆจะมาที่นี่ นานแล้วสินะที่ไม่ได้รู้สึกอิสระขนาดนี้ เพราะยุนโฮไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นักที่แจจุงจะไปไหนมาไหนกับเพื่อน หรือแม้กระทั่งให้เพื่อนๆของแจจุงมาเยี่ยมทีบ้าน

เหตุผลเพียงข้อเดียวคือ มียุนโฮอยู่ทั้งคน ทำไมแจจุงยังต้องการคนอื่นอีก

แจจุงพาตัวเองเข้ากรง และปิดตายกรงนั้นด้วยน้ำมือของตนเอง ความรักจนลืมทุกสิ่งทุกอย่างคือโซ่ที่พันธนาการตัวเองไว้กับกรง ที่ตอนแรกดูจะเป็นสถานที่ที่อบอุ่น เต็มไปด้วยรัก มีกันและกัน ตื่นมาเพื่อเจอหน้าคนรัก ไม่อยากพูดคำไหนนอกจากคำว่ารัก รัก รัก ความรู้สึกนั้นมันแทบจะทะลักทลายออกมาจากอก

แต่ช่วงหลังๆมากรงทองที่เคยสว่างไสว กรงทองที่เคยอบอุ่น กลับว่างเปล่า เงียบเชียบ และเย็นจนเจ็บร้าวไปถึงหัวใจ ความเจ็บปวดเกาะกินหัวใจดวงน้อยให้ตายลงช้าๆทั้งยามหลับและยามตื่น หลับไปพร้อมน้ำตาและตื่นขึ้นมาเพื่อหลั่งน้ำตา มีเพียงความเหงาเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนคอยฟังเสียงลมหายใจอยู่ด้วยกันทุกโมงยาม

ยุนโฮไปไหน.... ยุนโฮอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่ ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง

คำถามซ้ำๆลอยวนไปมาอยู่ในหัว ไม่อยากร้องไห้ เพราะกลัวยุนโฮมาเห็นแล้วจะเป็นห่วง ไม่อยากคิดมากเพราะเชื่อในความรักของผู้ชายคนนี้เหลือเกิน

หากแจจุงลืมตาสักนิด ก็จะไม่เจ็บช้ำแบบที่เป็นอยู่นี้