Perziphoni

Story by Rodem

YunJae, YuSu FanFic

Rate PG 17

 ...Part 1...

กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็มาอยู่ที่ตรงนี้แล้ว สถานที่ที่เงียบสงบ เต็มไปด้วยความสวยงาม แต่ผู้มาเยือนกลับไม่ได้ใส่ใจที่จะมอง สายตาทอดมองไปไกลราวกับจะหาความลับที่ปลายฟ้า แสงแดดอ่อนตัวลงความมืดเริ่มโรยตัวอย่างเชื่องช้า ความหนาวเหน็บเข้ากอบกุมหัวใจอีกครั้ง หลังจากนั่งทอดถอนใจอยู่นาน รูปร่างงามสมส่วนค่อยๆหยัดตัวลุกขึ้น ตื่นจากความคิดสับสนที่วนเวียนมาก่อกวนจิตใจไม่หยุดหย่อน  

ฟ้าอีกฟากบนผืนแผ่นดินเดียวกัน ชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ผิวสีแทนกรำแดดกำลังเริงร่าอยู่กับผู้หญิงที่ห้อมล้อมมากหน้าหลายตา สายตาคมมองอย่างเหยียดหยามหากแต่ไม่มีใครใคร่จะใส่ใจ เสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความเหงาย่อมดังมากกว่าเสียงหัวเราะที่มาจากจิตใจ ก่อนหน้านี้เคยคิดว่าจะสบายตัวที่ไม่มีใครคอยกวนใจ เคยคิดว่าดี ที่จะไม่ต้องมีพันธะหรือภาระมากมายให้รับผิดชอบ เคยคิดว่าดี หากตนไม่ต้องจมปลักอยู่กับคนคนเดียว หากแต่เวลานี้มันกลับไม่ใช่...

ความสุขเพียงชั่วครู่ชั่วยามไม่ได้ช่วยเยียวยาให้หายเหงา ความรู้สึกวูบวาบที่ผ่านไปแต่ละคืน ไม่อุ่นและอิ่มเอมเหมือนการได้อยู่กับคนรักที่นอนกอดกันจนฟ้าสาง น้ำอำพันที่สาดลงคอก็เพียงเพื่อให้ตนหลับเร็วขึ้นเท่านั้น ภายนอกหน้ากากดูมีความสุข และเต็มอิ่มกับทุกวัน แต่ภายในกลับว่างเปล่ารอยยิ้มฉาบหน้าคือสิ่งหลอกลวง หลอกทั้งคนอื่นและตัวเอง ในค่ำคืนที่เขาเริงร่าอยู่นี้แจจุงจะเป็นอย่างไรบ้างนะ.... 

“ยุนโฮ ยุนโฮคะ....ออกไปเดินเล่นกันเถอะค่ะ” เสียงหวานแหลมเอ่ยขึ้นพร้อมเขย่าแขนชายตัวสูง

“ขอโทษนะ ผมจะกลับแล้ว” ยุนโฮสะบัดแขนเต็มแรง แล้วผลุนผลันออกไปจากสถานเริงรมณ์แห่งนี้  จากไปพร้อมกับสร้างความงุนงงให้กับหญิงสาวเหล่านั้น 

“ชิ อะไรของเขานะ เอาใจยากชะมัด” เสียงบ่นเปรยเกิดขึ้นหลังจากชายหนุ่มห่างออกไปแล้ว 

ภายในห้องที่เครื่องปรับอากาศเย็นเฉียบและมืดมิดนี้ หัวใจของเขา... ใครคนนั้นกลับเยียบเย็นกว่าเป็นไหนๆร่างกายสูงใหญ่นอนขดตัวอยู่บนที่นอนที่ว่างเปล่า หากไม่นับเสียงนาฬิกาที่เดินอย่างไม่รู้จักเหนื่อยและเสียงเครื่องปรับอากาศแล้ว ห้องนี้อาจจะเงียบจนจับสัญญาณของการมีชีวิตไม่ได้เลย ลมหายใจแผ่วพริ้วรดลงบนที่นอน แผ่นหลังกว้างไหวเล็กน้อยเมื่อพยายามกลั้นสะอื้น